كوريالتي اهل تسينيانو در نزديكي ايمولا. نام پدرش زتو، جپتو يا آلبرگتو دي كوريالتي بود.
پيترو در سال 1372 با كاترينا روفيني ازدواج كرد و دست كم صاحب دو پسر شد، آنتونيوي وكيل، آلبرتوي پزشك و دختري به نام ليپا، يا فيليپا.
پيترو در پادوا به تحصيل طب و جراحي پرداخت. مقارن سال 1364 به او بهعنوان استاد طب دانشگاه بولونيا اشاره شده است و او در آنجا از معاصران كريستوفوروس دي هونستيس و توماسو دل گاربو بود. در سال 1386 شوراي چهارصد نفري بولونيا به او و اعقابش حق شهروندي اعطا كرد. ولي بعدها، وقتي دعوت فرانچسكو دي كارارا را براي تدريس طب در پادوا پذيرفت، دارايياش در بولونيا مصادره شد (سال 1390). در سال 1396 به بولونيا بازگشت و دارايياش به وي بازگردانده شد و او تاهنگام مرگش در حدود 1407 در آنجا به سر برد.
پيش از تحقيق مفصّل ماتسيني دربارهٴ پيترو و كارش، بسياري گمان ميكردند سه يا دست كم دو تن به نام پيترو دا تسينيانو بودهاند، كه نوشتههايشان در دست است. ولي به عقيدهٴ ماتسيني همهٴ اين نوشتهها متعلق به پيترو دا تسينيانوست كه در نيمهٴ دوم سدهٴ چهاردهم ميزيست. او رسالههاي طبي متعددي نوشت، كه معروفترينش رسالهاي در باب طاعون سال 1397 است و بخش مهمي از مجموعهٴ معروف نوشتههاي پزشكي را تشكيل ميدهد، كه جان كتامي با عنوان
رسالههاي پزشكي منتشر كرد (برآمدنش حدود 1460 در وين).
اين رساله راهنماي برحذر ماندن از بيماري طاعون نام دارد و در حدود سال 1398 تأليف و به جان گالئاتسو ويسكونتي اهدا شده است، در چهار بخش و پنجاه فصل: 1) دربارهٴ علتهاي اخترگويي، كسوف و خسوف، قران كواكب، هواي آلوده و غيره؛ كه نهتنها از طاعون كه از آبله و سرخك هم بحث ميكند؛ 2) دستورهاي پيشگيري، كه علاوه بر طاعون، به فلج، سكته و صرع هم ميپردازد؛ 3) يازده مسئله را در مورد بيماريها و قاعدههاي مختلف پيشگيري مطرح ميكند و به آنها پاسخ ميدهد؛ 4) از اصول درماني بحث ميكند. پيترو از علتهاي معمولي بيماريها هم كه جنبهٴ اخترگويي دارد بحث ميكند. او خيلي جلوتر از معاصران خويش است. چون ساير طريقههاي سرايت را مطرح ميكند. از قبيل تماس با افراد يا مكانهاي آلوده به بيماري. خانهٴ قربانيان طاعون را
خانههاي آلوده مينامد. ميگويد زندگي كردن در نقاطي كه طاعون در آنها ديده نشده امنتر است. به پزشكان اخطار ميكند در موقع درمان دملها احتياط كنند. چون چركي كه تخليه ميشود فوقالعاده عفوني است. تأكيد او بر چركي شدن به جاي بوي بد (عفونت) موجب شد تا راه براي كار جيرولامو فرانكاستورو هموار شود. او آشكارا ميگويد، طاعون از راه بندرهايي وارد اروپا شد كه به آنجاها كشتيهايي از شرق آمده بودند و آنگاه، از كشوري به كشور ديگر انتشار يافت. در سراسر رساله بيشتر بر مقررات پيشگيري تأكيد ميكندتا به درمان بيماري.
مترجم ناشناسي رسالهٴ طاعون را به عبري ترجمه كرد.